Wij zijn ontwaakt, wij “mensen van het gras”.
Het gras inspireert en heeft inmiddels al duizenden mensen bereikt met de boodschap LEEF als het GRAS en terug naar de natuur. De boodschap die ons samen door toch wel een heel donkere periode in de geschiedenis heeft geloodst, met de plandemie als hoogtepunt. En daarom is het juist nu tijd om door te pakken, nu de maskers afvallen en de ogen langzaam maar zeker iets open gaan. Wat is waar, wie weet het ware en wat als je durft op te staan voor je eigen vrijheid en lichamelijke integriteit. Het vergt moed en wilskracht. Zoals het gras zich nooit laat onderdrukken, zo kunnen wij daar een voorbeeld aan nemen om de ware vrijheid te kunnen ervaren. Lichaam en geest weer met elkaar verbinden en op weg naar een spirituele opening. Wij zijn in staat tot hele grote dingen en dat is waar het ontwaken om gaat. Er bestaat maar één waarheid en dat is dat het gras de langste adem heeft… het wint van ons al duizenden eeuwen. Vol vertrouwen trotseert het alle jaargetijden en de veranderingen van het klimaat, dat simpelweg cycli zijn van de stand en de omwentelingen der planeten, de aarde, de zon, de maan en wie weet de sterren. De kosmos regeert, de natuur beheert en wij… wij mogen dankbaar zijn om te kunnen leven door wat de kringloop ons aanreikt. Wie zoekt wat zich hier laat vinden, zal blijven en laat dat nu de rol van de kringloop zijn. Alles is eeuwig, alles is niets, de trillingen en frequenties vormen de kristallen die in alles voorziet. Het leven start, het leven vergaat, de kringloop is eeuwig en dat is waar het om gaat.
Leef!
Het volgende stuk tekst komt van de blog van geefonsvertrouwen.nl en is geschreven door Richard Stuivenberg.
Ik las een interessant boekje: LEEF als het GRAS van Piet Grasspriet, pseudoniem van Coen de Mooy, een menselijke stem in een steeds verder ontmenselijkende wereld. Steeds dieper raken we verstrikt in de technocratische systemen, met (in Nederland) als voorlopig dieptepunt de aanname van de Wet Publieke Gezondheid in de Eerste Kamer op 23 mei 2023. Weg grondrechten, weg vrijheid! Zodra de staat het nodig acht, roepen ze weer dezelfde maatregelen af die ons van begin 2020 tot een eindje in 2022 van onze vrijheid beroofden. Wat voelt het, bedrieglijk genoeg, al weer lang geleden! Gesteund overigens door de massa, maar wie kan het haar kwalijk nemen, we mógen toch ook kunnen vertrouwen op wat de politiek, de wetenschap en de media ons voorhouden? Degene die kritiekloos, soms zelfs gretig (maar onwetend) een muilkorf voorbond, trots zwaaide met digitale toegangsbewijzen, zich liet volspuiten met experimentele goedjes die het DNA aanzetten tot ongecontroleerd zelf produceren van fragmenten van een in een laboratorium gefabriceerd ‘virus’ en iedereen die er niet aan meedeed (een kleine minderheid) wegzette als gevaarlijke ‘wappies’ en gestoorde ‘complotdenkers’, die ‘grasje voor grasje’ zouden moeten worden uitgerukt, zoals ‘wetenschapsjournalist’ Maarten Keulemans het op 23 mei 2023 nog verwoordde op dat onvolprezen medium Twitter, dat sinds de overname door Elon Musk zo’n beetje de enige plek is waar nog iets van waarheid door de leugens schijnt.
Moed en een autonoom karakter
Een enkeling had het snel door. Ik heb daar bewondering voor. Het vereist moed en een autonoom karakter om je los te kunnen maken van de trekkracht van de massa. Sommige mensen hebben dat van nature heel erg sterk (zoals Piet Grasspriet, Mattias Desmet, Thierry Baudet, Robert Malone – uitvinder van de mRNA-techniek – en vele anderen, opvallend: voornamelijk mannen). Bij sommigen duurt het wat langer, zoals bij mij. Ik was altijd wel redelijk autonoom, maar geloofde in hoofdlijnen toch altijd wel dat wat ‘in de kranten stond’ op waarheid berustte. Ik heb me weliswaar niet laten inspuiten, maar dat komt omdat ik een groot vertrouwen heb in het zelfgenezend vermogen van het lichaam, niet omdat ik niet geloofde dat er een ‘virus’ zou zijn. Inmiddels weet ik beter: er was heus wel iets, en je kon daar in het begin misschien ook echt behoorlijk ziek van worden als je oud was, een zwakke gezondheid had en/of last had van overgewicht, maar het was een gefabriceerd iets, dat al snel (te snel naar de zin van de ontwerpers) muteerde tot iets onschuldigs, iets waar je lichaam heel goed zelf raad mee wist. Maar het doel is bereikt: ze weten nu dat, als je de bevolking maar bang genoeg maakt, mensen meegaan in alles wat ze wordt wijsmaakt; dat ze accepteren dat de staat ons ongelimiteerd, en inmiddels door wetten gesteund, naar believen kan opsluiten, uitsluiten en controleren. Daar gaat het namelijk om: controle, technocratische, digitale controle, op ieder detail van ons leven. En iedereen die zich daaraan onttrekken wil, wordt weggezet als een gevaar, een gek of een ‘fascist’, liefst alle drie tegelijk.
Mooi is het hier, hè?
De enige remedie, zo betoogt klinisch psycholoog Mattias Desmet, auteur van het inmiddels klassieke De psychologie van totalitarisme, is om je uit te blijven spreken, oprecht en vanuit liefde. Wie dat al jaren doet is Piet Grasspriet, op Twitter en nu ook in zijn boek. LEEF als het GRAS is zijn boodschap. Gras buigt wel, maar breekt niet. Gras kan worden weggemaaid, platgetreden of uitgerukt, maar het keert altijd terug, omdat gras het geheim weet van het leven: vertrouw op de natuur, op de balans die de natuur altijd weer weet te vinden, in verbinding van alles met alles. De mens is daarin maar een piepkleine schakel. De mens moet niet denken dat het ook maar iets van de systemen van de natuur begrijpen of veranderen kan. Dat kan hij wel proberen, maar goed aflopen (voor hem) zal dat niet. Het gras intussen kijkt toe, schudt zijn aren en weet: ik was hier al miljoenen jaren en zal er nog miljoenen jaren zijn. Geef mij licht, lucht, voeding, water, bodem en de juiste temperatuur en ik groei onstuitbaar door. Omdat ik volg wat mijn bestemming is: leven, simpelweg leven; er zijn, niets meer, niets minder. Ik vind het een boodschap om ter harte te nemen. En daar dan over vertellen, zodat meer en meer mensen kunnen zien hoe het werkelijk is. Wij zijn ontwaakt, wij ‘mensen van het gras’. Wij koesteren ons in de zon en zien wat anderen niet zien, nog in de slaap van wat ze wordt wijsgemaakt. Het mooiste is altijd het moment dat iemand zijn ogen opent. “Welkom”, zeggen wij dan, “in de wereld van de waarheid. Mooi is het hier hè?”