De kringloop van het leven of de kringloop van de dood, nooit zal het stoppen, het is eeuwig en voor altijd. Niet Moeder Aarde als een gesloten systeem, maar als een omsloten systeem, in het lichaam kosmos leven wij. Met haar planeten -die haar organen zijn- regelt zij de processen hier op aarde, met haar buitenaardse signalen dwars door de zeven sferen heen. Het licht en de warmte van de zon, doordat zij haar hart laat schijnen en zo het lichaam natuur tot leven brengt. Haar processen opgestart, omdat de kosmos dat zo wenst, tot zover en daar voorbij. De maan die met haar buitenaardse krachten bepaalt waar het water gaat met eb en vloed en het zo zuivert tot telkens weer een nieuwe kristalzuivere opneembare energie. Gas, vast en dan weer vloeibaar, het stroomde reeds door miljoenen lichamen heen. De CO₂ van Mercurius, de stikstof van Venus en het stof van de aarde gevuld met de hemelse waarde. Het ijs van Mars, de helium van Uranus en noem ze allemaal maar op, ontelbaar zijn de ingrediënten van al haar organen… het lichaam kosmos creëert zo het plasma van creatie. Allen slingeren zij hun specifieke materie de ruimte in en voorzien zo alle atomen van de juiste ladingen. De atomen, ze dansen wat rond in het noorderlicht, energie erin, energie eruit… tot dat plots, pats… het moment van samensmelting is een feit. Twee wordt één en de reis mag op Moeder Aarde -dat haar bewustzijn is- worden voortgezet en uitgroeien tot de juiste creatie. Tot stof zullen wij vergaan, keer op keer door de zeven sferen, tot aan de zevende hemel en misschien een korte blik door de sterrengaten heen. Ook wij, het ik-je telkens teruggebracht tot een enkele atoom dat via deze magische reis hetzelfde wordt gereset als de organische stof. Wij die het bewustzijn zijn, wij als het brein van het lichaam dat kosmos heet, wij die hier wonen in het paradijs met het uitwendige lichaam natuur en het hele universum als een huid om ons heen.

Piet Grasspriet @PGrasspriet  10 okt. 2024

Een kernreactor in de lucht, we noemen het de Zon, een magneet voor eb en vloed, we noemen het de Maan. De koude van Mars die vecht tegen de hitte van Venus en de Aarde verzekert van de juiste temperatuur. Water en vuur, licht en lucht, bodem en voeding. Een droom die werkelijkheid is.

De organische stof uit de bodem is tijdelijk opgenomen om zo alles vorm te kunnen geven. Plant, mens of dier en zelfs de steen die er op voortleeft. De seizoenen die zij aanreikt, met het juiste klimaat dat nodig is tijdens deze periode en met de herfst de nieuwe organische stof weer kan vormen en voorzien van de juiste energieën. De bladeren, planten, vruchten en zaden… alles valt terug ten gunste van Moeder Aarde. De nieuwe olie wordt alweer gevormd, nieuwe voeding, kristallen en signalen, terwijl de oude alweer vergaan en langzaam opgenomen worden. De lemniscaat van de eeuwigheid, geen begin en geen einde, opbouw is afbraak en weer andersom. Alle lichamen vloeien samen, de kosmos, de natuur en dat van ons, het heelal is één en zij neemt ons mee. De ruimtereis van Moeder Aarde, het ruimteschip waar wij ons op begeven… tsss, de poort gaat heel leventjes open, een leven wordt hier zojuist opgenomen en een nieuwe weer opgestart.

Luchtledig en niets… ledig en oneindig zwart is wat men zegt en toch is de kosmos gevuld met alles wat jij je maar kan bedenken. Het hele periodiek systeem bezit zij in haar bloed, dat tevens bij ons het plasma van leven is. Signalen erin, signalen eruit, vocht, voeding, energie, heling en genezing. De kosmos in homeostase, de natuur in homeostase en ons lichaam -dat ons voertuig is- in homeostase… het touwtrekken om gezond en sterk te kunnen zijn, de werkelijke frequentie van de kosmos. De kringloop van de zee, dan weer een plas met water en plots zweeft zij weer door de lucht. De kringloop van een boom, jaren van opbouw en daarna de afbraak als de nieuwe gevulde heilige organische stof. Gevuld met de juiste waarden om zo de volgende generatie te kunnen voorzien. Een dode boom is een levende boom en zo ook vloeien wij terug via Moeder Aarde naar de Kosmos en weer terug. De kristallen vervoerden onze atomen simpel op trilling en frequentie heen en weer terug. De kristallen in jou, de kristallen in mij, de kristallen in de aarde en de kristallen op de verre planeten. De kristallen in onze epifyse die kunnen zenden en ontvangen en werkt als een antenne. Het bewustzijn huist in ons en haar lichaam uitwendig om ons heen. Als een deken, als een voedingsbodem, als een transformatie zoals die mooie vlinder voor ons zichtbaar met het blote oog. Ook wij doorlopen deze cyclus, leerden eerst het zwemmen en daarna het lopen. Het is maar door welke ogen je iets bekijkt.

Piet Grasspriet @PGrasspriet  10 okt. 2023

Toen was er niks en toen was er alles, met de korstmossen als het startschot vanuit de kosmos gegeven, de ontmoeting en samensmelting van twee atomen, een alg en een schimmel, zorgt ervoor dat we op deze planeet kunnen wonen.

Hoe vaak zal ik het nog gaan vertellen, wij die gevangen zijn in de kringloop waar de atomen vrij kunnen bewegen. Vrij zijn wij, vrij zijn zij, als je het bewustzijn maar laat stromen.