Wij die hier leven op Moeder Aarde, met al onze organen -het hart, de longen, de lever en noem het allemaal maar op- en daarmee ons lichaam vormen, het lichaam dat ons voertuig is. Moeder Aarde als een ruimteschip waarop de natuur tot leven komt, de optelsom van de kosmos die slechts de juiste uitkomst is.

De kosmos die wat speelt met haar planeten, de afstanden en ruimte… en de atomen doen de rest. Het lichaam natuur, ook zij vormt haar lichaam, met bomen, struiken, planten, schimmels, bacteriën, grassen en miljoenen andere dingen. Telkens weet zij zichzelf te handhaven en te helen, omdat dat de frequentie van de kosmos is… gezond en sterk.

De natuur die ons uitwendige lichaam is, zij voedt en voorziet ons lichaam immers van zuurstof, voeding, signalen en licht, de pijlers van het gras dus. Begin dit lichaam te begrijpen, het lichaam dat in ons, met ons en om ons heen is. Het lichaam kosmos en ook zij die opgebouwd is uit de kleinste materie -de atomen- en alles kan vormen tot wat het wil. Haar planeten zijn haar organen, alsof we ons letterlijk in een menselijk lichaam bevinden, de magie telkens onzichtbaar en toch voelbaar, het creëerde zelfs lichaam en geest. De zon als haar hart, de maan als haar nieren waardoor zij op deze manier eenvoudig het water kan zuiveren, keer op keer. De aarde… niet als haar longen, maar als haar bewustzijn, wij die het collectief bewustzijn zijn van het lichaam kosmos en…. wauw zo zag je haar nog nooit.

Piet Grasspriet @PGrasspriet  09 jan. 2025

De kringloop van het lichaam kosmos… waar je je ook bevindt, geen begin, geen eind, eeuwig en altijd. De lemniscaat van oneindigheid en de atomen die eeuwig op reis zullen zijn.

Het lichaam natuur dat wij zijn, het lichaam natuur dat alle signalen kan vertalen en het lichaam kosmos dat is… De kosmische klok als de wijzerplaat zonder wijzers die haar organen laat bewegen en voor ons zichtbaar is als de stand van wat planeten. Reizigers zijn wij, ruimtereizigers, door buitenaardse signalen op Moeder aarde in elkaar gezet en op doorreis op dit ruimteschip. Moeder Aarde, voor ons de planeet van leven en voor haar het bewustzijn door de signalen die wij afgeven. Wij die haar brein mogen zijn en hoe groots maakt ons dat tezamen? Wij die hier zijn omdat de kosmos ons hier in deze periode wenst. Wie, Wat en Waar, is hoe de kosmos met de dierenriem reageert en creëert wat nodig is en op welk moment. Wie weet dat ook wij ooit weer reuzen zullen zijn, wij die de werkelijke buitenaardse zijn. In de Slangen tussen het Gras probeer ik deze lichamen te doen samensmelten tot één en zo de reïncarnatie -die wij allen zijn- te doorgronden. Ik ben jou, jij bent mij en samen zijn we wij… en zo zullen we eeuwig samenzijn.

Gras is simpel, je maait het keer op keer, misschien komt het besef en het bewustzijn in dit leven, misschien het volgende of misschien over duizend eeuwen. De atomen reizen geduldig en weten, ik heb het eeuwige leven.