Diep en veilig weggestopt in het hart van ons brein bevindt zich het epicentrum van ons lichaam, ons derde oog, de epifyse genaamd. Zie dit orgaan als een kosmisch lichaam in ons hoofd, ze is alles tegelijk, een soort chip, een commandocentrum. Het is de antenne, de ontvanger en de ware routeplanner van ons voertuig dat ons lichaam is en dat terwijl we rondreizen op het lichaam Moeder Aarde, als een ruimteschip dwars door het lichaam kosmos heen. De epifyse is voorzien van kristallen om te kunnen zenden, ontvangen & vertalen en om zo de communicatie tussen alle lichamen onderling mogelijk te maken. Het lichaam kosmos, het lichaam natuur, het lichaam Moeder Aarde en het lichaam dat ons voertuig is… wij zijn één.

Trilling en frequentie is hoe de kristallen hun functie telkens weer kunnen vervullen en ook zij zijn onderdeel van de kringloop om gezond en sterk te kunnen zijn. De epifyse maakt honingkleurige vloeistof aan, dit vloeit samen met de melkkleurige vloeistof die de hypofyse produceert en zich recht tegenover de epifyse bevindt. Eén plus één wordt één en plotseling is het hersenvocht een feit, aangemaakt om zo een nieuwe reis te beginnen. Via het centraal zenuwstelsel langs alle organen om te checken hoe zij het allemaal maken, signalen en boodschappen om jouw lichaam in de perfecte homeostase te krijgen, gezond en sterk zeg maar. Helemaal naar het heiligbeen zakt het af en het bepaalt zelfs welke zaad- en eicel elkaar mogen gaan ontmoeten als alle seinen kosmisch gezien op groen en paars staan. Het menselijk lichaam is even groots en gecompliceerd als de totale kosmos bij elkaar en toch is eenvoud haar leidraad, de atomen zullen nooit sterven. 

Toeval bestaat niet

Boven op de vruchtbare aarde, de grond onder onze voeten en zichtbaar in de natuur om ons heen, staan de meest prachtige bloemen te geuren en te bloeien in wel honderden verschillende tinten en kleuren. Het uitwendige lichaam natuur waarin wij mogen leven, verwonderen en bewegen. Verleiden moeten zij, verleiden in dit aardse paradijs om zo de bijen te kunnen lokken voor de bestuiving. Geen verhaal van de verboden vrucht en de mens met het zwakke vlees, die zo telkens op de proef zal worden gesteld. “Ga je herinneren”, fluistert een stem mij zachtjes in mijn oor, “ga je herinneren wie jij werkelijk bent, gewenst op dit moment en door de kosmos in elkaar gezet”. De bloemen zijn verzekerd van het nageslacht, zij zijn de volgende generatie en de bijen zijn voorzien van wat stuifmeel, zodat zij de honing kunnen produceren om de nieuwe lente te bereiken.

De warme zomerwind die het gras doet bewegen, het stuifmeel verplaats tot in elke uithoek van de wereld en zo de groei en vermeerdering van het grasland veilig stelt. Het gras dat de runderen kunnen omzetten in de melk met al hun verschillende magen, de cellulose is voor hen eenvoudig te verteren, waardoor de mens uiteindelijk duizenden producten kan fabriceren. Het land van melk en honing wordt ons letterlijk voor onze voeten geworpen, tastbaar, zichtbaar, voelbaar en bruikbaar voor lichaam en geest. De energie die het brengt om onze voertuigen mee te kunnen voeden en bewegen. De spierkracht ons gegeven, het brein weer gevoed en dat is dan ook weer onderdeel van de kringloop, de kringloop van energie om de atomen te laten bewegen. Terug naar het licht op aarde, nadat ze een ommetje door het donker in de kosmos hebben gemaakt.

Alles wat omhoog gaat komt ooit weer naar beneden

En de planeten, zij bewegen zich als organen door het immense lichaam kosmos heen, het lichaam waardoor wij ons verplaatsen, we zijn allemaal op reis. Als reusachtige mixers creëren zij het plasma van creatie, de oersoep waar alles en iedereen weer met elkaar wordt herenigd. Eén en één is één, en ook hier vloeien de atomen weer samen om opnieuw te worden uitgestort als het noorderlicht over Moeder Aarde… we beginnen weer opnieuw.

Nieuwe planten, mensen en dieren, nieuwe namen en nieuwe identiteiten, of… zijn we slechts een entiteit en kunnen we zo keer op keer opnieuw verschijnen. Verschillende afstanden, snelheden, bewegingen en vibraties… de vortexen die zij maken zijn de kosmische klok die werkt zonder wijzers, seconden, uren of minuten. De dierenriem die tijdloos is en met verschillende periodes werkt, alsof elk kosmische periode een andere emotie teweeg brengt en wij die het bewustzijn van Moeder Aarde vertegenwoordigen, zodat zij weet hoe te handelen. Het kosmisch grootjaar dat 26 aardse millennia doormaakt en wij die dan wel meer dan 300 levens hebben meegemaakt… De kringloop dat een lemniscaat is, er is geen begin en geen einde.   

• De zon geeft de tijd, is het dag of is het nacht.
• De maan geeft ons de dag, is het dag één of achtentwintig.
• De sterren geven ons de maand en het seizoen.
• De planeten het jaar en de eeuw.   

Het land van melk en honing is in ons, onder ons, met ons en om ons heen… vier lichamen ineen. “Ga je herinneren”, hoor ik nogmaals in mijn oor, “wat is je ware potentieel, je hoeft aan niemand toestemming te vragen”.

De zon, honingkleurig komt zij hier aan op aarde en vloeit samen met de melkkleurige signalen van de maan. Buitenaardse signalen met het vermogen om te kunnen maken wat zij wil en plots staan wij dan weer hier. Met blote voeten in het gras… de kosmos en de natuur die onze creator zijn. De natuur als het uitwendige lichaam waar wij uit kunnen eten, drinken en ademhalen en waar de kosmos de atomen keer op keer terug laat keren. Atomen met een geheugen en wauw, stel je eens voor dat zij zullen gaan praten en…  wij kunnen dat.

Bevoorrecht zijn wij

En Moeder Aarde schut, diep, ergens diep onder de grond, de druk in haar hypocentrum werd te groot. Een momentum van hoofdpijn in het brein van de kosmos en aan het aardoppervlak komt deze trilling tot uiting als het epicentrum, waar de signalen de bodem verlaten en waar haar gewenste chaos ontstaat. En zie hier, Moeder Aarde dat het bewustzijn, het brein van het lichaam kosmos is, zelf ook weer een lichaam en in hoeveel lichamen bevinden wij ons toch?

Door de sterrenpoorten zweef ik de volgende keer omhoog in plaats van terug naar de aarde… door de zwarte materie een nieuwe wereld in, een ander lichaam kosmos,  hoeveel lichamen heeft zij? En wat heeft het universum nog voor ons in petto? Geen ontkomen aan, dus leef je mooiste leven en er nog honderden achteraan.

Begint het alweer te dagen

Zo binnen in ons lichaam, zo buiten in het lichaam natuur, zo boven in het lichaam kosmos en zo beneden in het lichaam dat Moeder aarde is… allen bevatten zij zowel de epifyse als de hypofyse op hun eigen goddelijke manier en zijn telkens weer samengesmolten tot één, alles klopt.

Het land van melk en honing, de communicatie der kristallen en wij die het paradijs weten te bereiken, keer op keer. De voorjaarsequinox met de langste dag tot gevolg, de herfstequinox met de kortste dag en telkens de wedergeboorte van het nieuwe licht… één plus één is één, het goddelijk plasma, de Christusolie in alles en iedereen, wij kunnen er niet om heen. Goud en zilver, waar kwam dat vandaan? De vorming, de signalen, de functie en…. ook dat is weer zo’n tof verhaal.

Ontdekkingsreizigers zijn wij